Burunören köyün’e  ilkokullun  ilk  temeli  1944  yılında muhtar  olan  Mahmut Doğan’  ın  girişimleriyle atılmış. Bu okul, üç sınıflı  ve  bir öğretmen odasının   bulunduğu kerpiçten  yapılmıştı. Bütün  köylünün yardımlaşarak imece üsulü yaptığı  bu  okula, ne yazıkki  iki sülale arasındaki çekişmelerden dolayı  okula  öğretmen  isteyip  alamamışlar. Bu nedenle  okul  1950  yılına  kadar  kapalı  kalmış.  Ağcalı'lar sülâlesinden  Yusuf  Korkmaz’ ın  köy  muhtarlığına  rastlayan   bu  sürenin  sonunda  Muhtarlık  Zülfikar Doğana  geçmiş  ve  Demokrat Partinin iktidarda olduğu o yıllarda, Sarıoğlan’da yapılan Demokrat Partisi toplantısına, köyden Demokrat Partili olarak Zülfikar  Doğan  bizzat  kendisi  katılmış.

Bu toplantıyı iyi bir fırsat olarak düşünen Zülfikar Doğan, toplantıya Kayseri’ den  katılan  Belediye  başkanı  ve Demokrat  Partisi  Kayseri  il  başkanı  Osman  Kavuncu’ya  fırsatını  bulup  durumu  anlatır. Köyde boş  duran  okula  öğretmen  atanması  için  yardımcı  olması  için ricada bulunmuö. Olumlu  cevap  alan  Zülfikar   Doğan köye  dönüp  önce  camı penceresi olmayan  okulun  eksiği   olan  cam,  pencere,   masa,  sandalye  gibi    ihti- yaçlarını  köylüye  acelece  temin  ettirip  son  durumu  bildirmiş. Bütün  eksiklikleri  giderilen , hiç bir  ihtiyacı  kalmayan okula 1952 öğretim yılında ilk defa İlköğretim Müdürlüğü  tarafından  Halil Uçar adında  bir  eğitmen gönderilmiş.

O  yıllarda  Burunören   köyündeki  ve  çevresindeki   köylerden  gelen  okulun  ilk  öğrencileri  yedi  ile  on  altı  yaşları  arasındaki  genç çocuklardır. Böylece Burunörende ilk defa okul 1952  öğretim yılında  başlamış  olur. Kerpiçten  yapılan  bu  ilkokul  1963  yılına  kadar dayandı. Üzeri çoraklı  toprakla  örtülen okulun  tavanından ; kış ve yaz yağan yağmur ve kar sularını içeri geçirmesi üzerine devletten bu okulun yerine  beton  arma bir ilk okul  yaptırılması  için  müracatta  bulunuldu. Önce ciddiye  almayan  Milli Eğitim  Müdürü  köye  yeni  bir  okul   yapılacağını   ve  eski  okulun  üzerindeki  örtülü  ağaçların  yeni  okul   yapımında kullanılacağını söyledi. Eski  ile  yeni  bir arada  olmaz, her şey  yeni olsun diye düşünen  köylü, eski  okuldan  kalan  ağaç  ve  kerpiçler  ile köye bir cami yapacaklarını bildirip, köyün tam ortasına planda olmayan bir cami  yapıldı.

1964 yılında  yıkılan eski okulun  yerine  Milli eğitim  Bakanlığı  köylünün beklentisinin aksine, sadece bir sınıflı taştan örme bina yaptırdı. Eski  üç  sınıflı  okulu  beğenmeyen  köylüler ( Nasrettin Hoca’nın Timur lenk’e kahrı çekilmeyen bir fili geri almasını istemeye gidip daha fazla fil ile geri dönmesi gibi.), çocuklarını tek sınıflı okula göndermek  mecburiyetinde kaldı. Son 1990 yılına  kadar eğitim  yapılan  bu okul, ne yazıkki köydeki nüfusun hızla azalması ve öğrenci sayısındaki düşüş nedeniyle kapanmak zorunda kaldı. Köyde kalan bir kaç öğrenci- de  Sarıoğlan  ve  Karaözü’ deki   okullara  devam  etmektedirler. Buna  ragmen  bugün  köylünün genel olarak okuma ve yazma oranı (% 98) yüzde doksan sekiz (Yaşlılarda dahil ) civarındadır.